Het Lot van de Klagende Zelfstandige

Het gaat niet goed in België. Het gaat zelfs ronduit slecht. Het is, misschien, zelfs nog nooit zo slecht gegaan als nu. En dat komt door de regering, meneer. Want zij maken het land kapot. En de vakbonden. En de belastingcontroleur. En de bestuurders van de Lijn. Want zij jagen ons, de brave ondernemers, weg uit dit apenland.

Het lijkt eigen te zijn aan een zelfstandige. Of hij nu groot of klein is, of hij nu geld met hopen verdient of elke maand de eindjes aan elkaar moet knopen. Ze hebben (bijna) allemaal één ding gemeen: zij betalen teveel belastingen en het systeem helpt hen niet vooruit.

Folke verhuist zijn bedrijf, dat handelt in sociale media, naar Amerika omdat hij - door gelijkschakeling van arbeiders en bedienden - een werknemer vier maand ontslagsvergoeding moest uitbetalen. Dat vermelde bedrijf überhaupt geen arbeiders in dienst heeft, wordt volledig buiten beschouwing gelaten.

En wie zelfstandig is, heeft een mening. En wie succesvol is, heeft een forum. En wie niet succesvol is, of wie een groter forum heeft, of wie wel solidair wilt zijn met mede-zelfstandigen (maar niet met de rest van de bevolking), sluit zich aan bij een zelfstandigensyndicaat. En daar versterken zij hun mening.

Bart baat een succesvol webbureau uit. Bart vindt, zoals elke ondernemer behoeft, dat hij te veel belastingen betaalt. Hij somt ze allemaal op, met de loonkost van zijn bedienden er netjes bij gezet. En daarna rekent hij uit hoeveel hij over houdt als hij een product van 1000 euro verkoopt. 21% gaat meteen naar de btw, die hij netjes bij "kosten aan de staat" noteert. Over het feit dat hij in de laatste tien jaar geen enkele particuliere klant heeft gehad, en de btw dus in die jaren geen enkele invloed heeft gehad op de prijszetting, rept hij met geen woord.

Maar wie een bedrijf leidt is vaak niet de persoon die interesse heeft in hoe de dingen nu eigenlijk werken. Iemand niet kunnen ontslaan krijgt al snel een vereenvoudigde uitleg in de media, of btw wordt als een kost beschouwd. Waarschijnlijk omdat de grote leider zelf het fijne van de zaak niet weet (en die ook vaak simpelweg niet wilt weten - daar betaal je mensen voor, toch?)

Annita belt naar Unizo om te vragen hoe ze Mariette op staande voet op straat kan zetten. Mariette werkt al twee jaar in het kapsalon. Unizo probeert haar zoveel mogelijk te helpen, maar zelfs samen vinden ze geen enkele belastende reden waarom Mariette haar ontslagsvergoeding zou kunnen ontlopen. Annita dreigt daarop haar lidmaatschap met Unizo stop te zetten.

Maar kennis is nooit een vereiste geweest om een mening te verkondigen. Gelukkig, niet? Wat zou onze democratie anders uitgehold worden. Toch vind ik jammer dat er steeds zoveel aandacht is voor mensen die eigenlijk niet helemaal weten hoe de vork in de steel zit.

Ik vind het jammer dat je een zelfstandige nooit hoort toegeven dat hij minder dan 20% belastingen heeft betaald. Of dat de maximale belasting die je op winst betaalt nooit hoger ligt dan 50%, terwijl dat voor werknemers vaak wel kan. Of dat hij zich die Porsche zonder zijn vennootschap eigenlijk nooit had kunnen veroorloven.

En soms, als ik zulke artikels lees, schaam ik me voor mijn eigen statuut.

Klootzak

Ze riep "klootzak!" terwijl ze de deur van de wagen dicht sloeg. Ze stak haar middelvinger op en stak de straat over. Ik kon niet zien of ze nog huilde, maar ze was in ieder geval kwaad. Ze had recht om kwaad te zijn. Ze had het recht om mij een klootzak te noemen. Ik had immers flink mijn best gedaan een klootzak te zijn. Dus reed ik weg nog voor zij haar voordeur dicht trok.

Ik reed door de stad die ik dankzij haar had leren kennen. Ik reed langs de café's waar zij ook nu nog vaak zou komen, zonder mij. Ik dacht aan die eerste nacht met die drie duvels. Met de trein naar huis, na die eerste kus, omdat ik een week eerder mijn auto in friet had gereden. En een laatste sms om haar een mooie droom te wensen.

Ik weet het niet meer, meneer. Was ik dan niet steeds eerlijk geweest? Was het niet duidelijk van in het begin? Heb ik überhaupt gelogen of verzwegen?

Ik fluisterde dat ik niet durfde. Ik fluisterde dat het een groot gebeuren was voor haar. Ik fluisterde dat ik niet zeker genoeg was om zo'n stap (voor haar) te nemen. We lagen in bed en zij ging met haar vingers door m'n weinige borsthaar. Ze fluisterde dat het goed was, dat ze het wilde, dat het allemaal niet zoveel gaf...

Het ging allemaal zo snel, meneer. De weken vlogen voorbij. Ik zag haar niet zo vaak, enkel in het weekend. En de weken leken zo kort. En plots had ik al veel te lang gewacht...

Ze kwam aan met de trein. Ze had Tibetaanse vlaggetjes gekocht. (Die konden mij gestolen worden, maar voor haar hing ik ze op.) Ze kuste me. Ik kuste terug, maar wist niet goed hoe te beginnen. Ze was droevig. Ik wou haar niet nog droeviger maken. Ik wachtte nog een week.

Begrijpt u, meneer? Ik wou het niet. Ik wou haar niet kwetsen. Ik wou haar niet verder duwen dan ze al zat. Ik wóu haar niet afwijzen, maar ik wou ook niet van haar houden. Ik wou op een dag gewoon verdwijnen.

Ze huilde, maar wou me niet vertellen waarom. Ze had het moeilijk, maar wilde mij daar niet mee belasten. Ze wou enkel eventjes huilen. Daarna kwam ze terug.

Laat me het uitleggen, meneer! Ik voel níets. Niet voor haar, niet voor een ander. Ik ben gevoelloos. Ik heb het druk om te voelen. Ik ben te oud om te voelen. Ik ben te leeg om te voelen. Ik ben te verheven om te voelen. Ik wil niet meer voelen.

Ze probeerde me te kussen, maar ik kuste niet meer terug. Ik wist wat ik haar later die avond zou vertellen. Ik had het me voorgenomen. Of zou ik nog een weekje wachten? Ze zag er alweer zo droevig uit...

Je hebt gelijk, meneer. Ik ben een klootzak.

Of misschien eerder een lafaard.

Ik had veel eerder eerlijk moeten zijn.

Denk niet te lang aan me, want dat verdien jij niet.

Breathe

Breathe.
Just breathe.
Keep your eyes closed.
It's okay.
It's always okay.
Just repeat it in your mind.
It's okay.
It's always been okay.
It will always be okay.
As long as you breathe.
As long as you repeat.
As long as you look forward.

No.
Keep your eyes closed.
It won't be long.
I promise.
I'll be here.
With you.

Here, take this.
Feel it.
It's okay.
I won't use it.
Keep your eyes closed.
Think about it.
You don't have to decide now.

I'll be here.
If you go.
Or if you stay.
I'll be here.

Don't worry.
You'll be light again soon.

Anders dan het gros van de wereld

"Ik voel me toch anders dan het gros van de wereld" zei ze. Ik keek haar aan. Ik keek naar haar rode haren, haar blauw/groene ogen, haar licht-doorzakkende borsten en haar licht-overgewichtige buik. Ze zat tegenover mij in de zetel. Naakt in de living, omdat ik in haar slaapkamer niet mocht roken. 

Ze glimlachte, maar niet overtuigend.
"Ik denk dat jij ook zo bent."

Ze keek afwachtend.

- "Ik?" vroeg ik.

"Jij" zei zij.

Ik zuchtte, terwijl ik de rook van de vorige trek voor me uit blies.

- "Ik denk niet dat ik anders ben dan de anderen."

"Nee?"

- "Ik denk ook niet dat jij anders bent dan de anderen."

"Hm".

Stilte.

"Maar de anderen zijn zo... oppervlakkig."

Haar ogen zochten naar herkenning.

- "Hoe bedoel je?" vroeg ik.

Ik wist het antwoord al.

"Ze lijken zoveel... minder gevoelig."

Ze liep naar de kast en nam een glas.

Op het aanrecht stond nog een halve fles wijn.

Ze goot zichzelf een glas uit en kwam terug in de zetel zitten.

- "Eigenlijk denk ik dat we allemaal even intens leven."

Ze keek me vragend aan.

"Hoe bedoel je dat?"

Ik zocht naar mijn woorden en staarde onbewust naar het wijnglas.

"Oei, wou je ook wat? Ik vergat het te vragen."

Ik schudde mijn hoofd en trok aan m'n sigaret.

- "Ik bedoel dat iedereen z'n eigen miserie invult."

Nu keek ze nog bedenkelijker.

- "Probeer het je voor te stellen als een gas. Je hebt een vat dat 'miserie' noemt. Het is je vat van ongelukkigheid. En het is, pakweg, zestig liter."

"Zestig liter van ongelukkig zijn?"

- "Ja. En als het vol is, ben je volkomen ongelukkig."

Ze knikte.

- "Maar het is een gas, dus het zet zich uit naar gelang het volume..."

Ze keek weer bedenkelijk.

- "... ik bedoel, met een kleine hoeveelheid kan je de hele zestig liter vullen."

Ze keek nog bedenkelijker.

- "Gas probeert de ruimte te vullen voor het samengedrukt wordt?"

Ze knikte bedenkelijk. 

"Euh, ja... Maar wat heeft dat te maken met gevoeligheid?"

Ik trok van m'n sigaret.

- "Iedereen vult het vat met wat die wil. Soms zijn het grote dingen, zoals je ouders die sterven, een grote liefde die je verlaat, ... Maar soms zijn het ook kleine dingen, zoals die collega die geen goeie morgen zei."

Ze knikte.

- "Als je vat leeg is, en er komt een klein beetje bij, kan het wel als ontzettend véél aanvoelen."

"Waarom?"

- "Omdat het gas zich uitzet. Het gas neem het gehele vat in. Je wordt intens ongelukkig, om iets stoms. Mensen die verder geen ongeluk in hun leven kennen, kunnen ontzettend triest worden omdat het werk niet lukt."

"... maar er is toch een andere intensiteit?" opperde ze. "Het kan toch niet dat zoiets evenveel pijn kan doen als bijvoorbeeld een kind verliezen?"

- "Ik weet dat niet. Ik denk dat er meer druk komt."

"Hoe bedoel je, meer druk?"

- "Ik bedoel, dat een kind verliezen evenveel volume inneemt, maar dat de druk op de ketel hoger gezet wordt."

"En wat is daar dan het resultaat van?"

- "Dat het langer duurt voor de druk weer minder wordt. Dat het langer duurt voordat dat ongeluksgevoel wegebt."

"... Dus ze hebben het zwaarder."

- "Ja, omdat het langer duurt."

"Maar ook omdat het zwaarder is!"

- "Dat weet ik niet."

Ze zuchtte. Ze nam m'n hand vast en nam een trek van m'n sigaret.

"Ik ga niet akkoord" zei ze, "maar laten we gaan slapen."

Ik glimlachte.

- "Ik ben blij dat je niet akkoord kan gaan en toch wilt gaan slapen."

Ze grijnsde. "Hoort dat niet zo?"

We gingen slapen.

En ik?

Ik bedacht dat ik dat nog moest leren.

Meestal

't Doet zeer, Maaike.
't Doet nog altijd zeer.
Niet constant, natuurlijk.
Maar soms, als ik even niet oplet.
Of als ik even teveel tijd heb.
Als ik 't eventjes niet druk heb.
Dan doet het zeer.

Meestal hou ik me bezig.

Lynn

Liefste Lynn,

Het is bijna zo ver! Nog een klein etmaal en we hebben 2013 overleefd. Met wat blutsen en een nieuwe auto, althans. Ofja, ik zeg nieuw... het is eigenlijk net een heel oude auto. Maar dat geeft niet, denk ik. Die oude auto's hebben ook wel iets, toch?

Maar we leven nog. En die blutsen, die vallen wel mee. 't Is nog geen tijd voor een nieuwe carrosserie. En we zijn dan wel nog niet in Australië geraakt, maar dat klote-land zal wel niet meteen weglopen, zeker?

Wat zijn jou plannen volgend jaar? Of heb je er óók geen? Ik weet het niet goed. Misschien nog wat verder doen in Maria vergeten? Oh... en m'n huis verbouwen. Dat is dringend. En minder drinken, misschien? En nog eens op bezoek komen bij jou, natuurlijk! Dat is ook alweer maanden geleden.

We hebben elkaar toch ook wel een beetje op een vreemde manier leren kennen, hé. Toen ik je pa in z'n onderbroek tegen kwam in de badkamer... En je moeder maar gillen, zeg.

Dat het tijd wordt dat het terug lente is; dat zeg ik je. Dat we terug samen in het gras kunnen liggen en daarna samen op mijn oude Suzuki door het landschap kunnen scheuren. Naar de zee, of naar de bergen; jij mag kiezen. Ver van Maria, en van Maaike, en van al die andere vergettertjes. Naar de zon, of naar de sneeuw?

Laat je nog eens wat horen van je?

Liefs,
Daan.

Ontevredenheid

Daar lig je dan, ontevreden aan je lul te rukken. Het meisje in het filmpje neemt een negerlul in haar gat en jij ligt aan je pietje te snokken. Alsof je godverdomme niets anders te doen hebt. Je kwakt je verdorven liefdessap in een zakdoek die je naast het bed smijt en laat je hoofd op het kussen vallen. En je kijkt naar je eigen lelijke smoel in de spiegel die je voor het occasionele meisje naast het bed gezet hebt. En je zucht omdat je niet meteen in slaap kon vallen.

"Hey."
- "Hey."
"Cava?"
- "Cava."
Stilte.
- "En jij?"
"Cava."

Je neemt het hoofdkussen naast je en duwt je dronken neus erin, op zoek naar een glimp van de geur van het meisje wiens kop er gisteren avond op lag.  Je ruikt alleen je eigen zuur-dronken adem en de zoete geur van de sperma op de grond.

"En?"
- "Huh?"
"Hoe was het jaar?"
- "Goh. Kalm."
"Veel gewerkt?"
- "Goh, ja."
"Ik ook."

Geen klote gedaan. Geen klote bereikt. Een heel jaar ben je niet veranderd. Een heel jaar heb je in je bed gelegen, heb je meisjes naar huis gebracht, heb je gedronken en gedroomd en gerukt en gesmoord. Een jaar lang heb je zitten peinzen. Zitten peinzen en piekeren. Peinzen en piekeren over een waarom dat je nooit hebt gesnapt. En je hebt willen roepen. Je hebt willen sterven. Je hebt je kop tegen de muur gegooid en geschreeuwd dat je wou dat het over was.

"Moet je nog wat drinken?"
- "Een cola."
"Ok."

Dan ben je gestopt met schreeuwen. Je bent gestopt met smoren en drinken. Je begon wat minder te piekeren en je vond het allemaal een beetje minder erg. Je voelde jezelf ook minder schuldig. Omdat het er allemaal toch niet zoveel toe deed. Omdat het allemaal zo erg niet was. Omdat je het allemaal al wat bent vergeten.

- "Dank je."
"Santé."
Stilte.

En de mensen kregen gelijk. Het bleek allemaal maar een peulenschil te zijn. Het was maar een meisje. Het maakt niet uit, er waren nog meisjes. Ze zouden wel komen, die meisjes. En trouwens, ze was niet sympathiek en 't moest altijd haar goesting zijn.

- "En jij?"
"Hm?"
- "Ben je gelukkig?"
"Goh..."
- "Ben je nog bang?"
"Soms."
- "Ik ook."

En toch; niet tevreden. Het had allemaal anders moeten zijn. Je kan je nog steeds voorstellen hoe het was om samen met haar te zijn. Je kan je nog voorstellen hoe het allemaal best nog goed had kunnen komen. En 't meisje dat hier gisteren lag, dat was maar een ... tja. Wat was het? Een tijdelijke oplossing misschien?

"Heb je trouwens een nieuw meisje?"
- "Euh, gohja..."
"Ik zag ze op facebook."
- "Oh?"
"Ze zag er leuk uit."
- "Ja."

En je duwt je gezicht dieper in dat kussen, want je wilt haar ruiken. Je wilt haar terug voelen. Je wilt dat ze terug bij je ligt. Je wilt haar strelen en kussen en vingeren en neuken in haar heerlijk-ronde kont. En je wilt haar liefhebben, want dat verdient ze. Je wilt haar beschermen, want dat verdient ze. En je wilt niet liegen. Een leugenaar, dat verdient ze niet. Ze is al zo kwetsbaar... en daarom duw je ze weg.

"Wel... euh."
- "Ja."
Je kijkt naar je horloge.
"Het was leuk je nog eens te zien."
Je kijkt haar aan.
- "Was dat?"
Ze glimlacht.
"Zullen we over een jaar nog eens proberen?"
Je knikt.

Een jaar later is de geur van 't meisje van de tijdelijke oplossing al lang niet meer aanwezig in je kussen. Ze zou de trein nemen om half zes, maar jij staat om kwart na vijf al op het perron. Je weet niet wat je daar staat te doen; je weet enkel dat je haar nog eens wilt ruiken. Dat je haar terug wilt vastnemen. Dat je haar wilt vertellen hoe ze helemaal geen tijdelijke oplossing was. Hoe je jou vergist hebt, en hoe je bent veranderd.

"Hey."
- "Hey."
"Cava?"
- "Cava."
Stilte.
- "En jij?"
"Cava."

Je kijkt in de spiegel naast je bed naar je eigen lelijke kop, tot je het knopje van het nachtlampje vind.