Sorry, Maaike

Ze was bezig alles in dozen aan het steken. Haar hele hebben en houden, of toch dat deel daarvan dat ze in onze kleine caravan had opgestapeld. Ze had haar koptelefoon aan, dus ik ging weg. Over drie dagen zou ze vertrekken, maar alles zat nu al in kartonnen dozen. Voorbereid op de storm die dra zou komen.

Maaike zat ondertussen op haar stoel te draaien met een pint lauw bier voor haar neus. Ze was onwennig, het was lang geleden dat we elkaar nog zagen.

"Sorry, Maaike, ik heb het weer verneukt."
Ze keek me aan met haar grote ogen en knikte.
- "Dat heb je inderdaad, Daan."

Ergens op deze muur had ik ooit nog Maaike's naam gekrast. Ik wist niet meer waar, want op het tijdstip van de feiten was ik in een dronken bui.

Maaike wees. "Dáár staat mijn naam, Daan."
Ze had me zien rondkijken, of misschien kon ze nog steeds in mijn hoofd kijken.
"Ja, ik weet het." loog ik. Ik loog vooral over idiote dingen.

- "Het was gezellig toen het hier nog geen rookkot was." zei Maaike, na een korte stilte.
"Ja. Maar gelukkige mogen we hier nog steeds roken."
- "Het stinkt."
"Jij stinkt."
- "Sorry."

- "Wat ga je nu doen?"
Ik was weg gedroomd. Ze gaf me een stamp.
- "Ey! Wat ga je nu doen?" vroeg ze opnieuw.
"Ik weet het niet."
- "Je bent een klootzak" zei ze.
Ik zweeg omdat ik dat ook niet wist.

Ze rolde een nieuwe sigaret en stak die tussen haar lippen.
- "Geef je vuur eens."
Ik gaf m'n aansteker.
Ik staarde weer wat voor me uit.

- "Ey, zit je naar m'n borsten te kijken?"
"Ja." Soms loog ik niet wanneer ik het eigenlijk wel moest doen.
Ze glimlachte. - "Ze zijn gegroeid, niet?"
"Ik weet het niet."

"Bij je nog op je vingers?" vroeg ik.
Ze stak haar handen uit. Haar handen waren proper.
"Proficiat."

- "Ik ga naar huis." zei ze plots.
"Ok." zei ik.
- "Tot morgen?" vroeg ze.
"Misschien." loog ik.

Ze ging weg.
Ik rookte nog een sigaret.
Ik dronk nog een pintje.
Niemand kwam me vragen hoe het met mij ging,
en dat was eigenlijk maar best.

Arya (Maaike) Stark

(Naar http://www.youtube.com/watch?v=oRO0jQFnLjE)

Moe, ziek, zoekend liep ze diep in 't Wester woud.
't Volk keek, snoof en grief, zag niet wie zij was.
Een oude jas, haar schoenen vuil. Ontdaan van lief en leed.
Haar hart was koud, haar schoenen nat.
Niets waar ze nog naar keek.

Maar wie ben jij, wie ben jij
Dat je neer kijkt op mij.
Ik ben op weg, ik ben op weg,
ik kom er gerust wel.
Ik ben op weg, ik ken mijn weg,
ik kom er gerust wel.

Polspijn

"Het is best bewonderingswaardig te noemen, dat je - gezien de huidige omstandigheden - alsnog aan me ligt te denken." Ik schreef het niet op geurend papier en typte het niet op m'n oude, mechanische typemachine, maar ik schreef het met een bmauwe balpen op een a4 blad dat ik uit de inktjet printer gehaald had. "Ik dank je daarvoor; ik denk graag dat je aan me denkt."

Het was koud en de elektrische kachel kon de kilte niet verdrijven, dus zat ik onder een paardendekentje. Vriezen deed het niet, maar toch had ik, in navolging van menig ander stakker, de toppen van m'n gloednieuwe handschoenen afgeknipt. Ik voelde me een echte Oliver Twist die Hamlet zat te schrijven.

"Ik zou je in de eerste plaats willen bedanken dat je bestaat. Dank u." Ik schrapte die laatste zin. "Ik zou je in de eerste plaats willen bedanken voor je heerlijke borsten; heerlijk vlezig met die heerlijke huid van jou er rond. Dank u." Ook die zin schrapte ik.

Ik vroeg me af of ik je überhaupt wel voor wat moest bedanken.

"Ik dank je voor de vele eindeloze discussies die we voerden over geld en werken en Hem en mijn kleine penis."

Ik bedacht dat ik op de computer tenminste een delete knop had. Het blad werd immers langzaam blauw geschrapt.

"Ik dank je dat je bent meegekomen toen ik weg moest. Ik dank je ook omdat je daarna terug naar huis gegaan bent. Dank je."

Ik voelde me eigenlijk voor niets dankbaar en schrapte dat dus ook maar.

"Ik vond het fijn toen je zei dat ik je moest knuffel." Ik was niet zeker of ze dat ooit gezegd had, maar liet het toch maar staan. "En ik vond het fijn toen je die dag koffie gemaakt had en je sigaretten ging halen voor mij." Daarvan was ik wel bijna zeker dat het nooit gebeurd was.

"Ik vond het fijn naar je witte tanden te kijken toen je klaar kwam." Ik schrapte "jij" en verving het door "ik"; daarna schrapte ik de hele zin.

Whisky pauze. Sigaretten pauze. Op televisie was helemaal niets te zien.

"Ik mis je borsten."
Dat liet ik staan.

"En je vagijn."
Dat schrapte ik maar weer.

Daarna verfrommelde ik het blad, goot ik er een scheut zippo brandstof op en stak het in brand.

Ik nam een nieuw blad.

"Goeiemorgen, liefste. Koffie in koffiezet. Tot vanavond."

En toen ging ik naar m'n eigen bed.

't Is maar voor eventjes

't Is maar voor eventjes,
maar 'k wil graag naar huis,
al weet ik niet goed waar dat is.

't Is maar voor eventjes,
maar 'k wil terug naar jou,
al weet ik niet goed wie je bent.

't Is maar voor eventjes,
maar 'k wil nu slapen
voor uren en dagen en weken.

't Is maar voor eventjes,
dat ik je mis,
want morgen is 't weer lente, M.

Vier blokjes hoog

"Hou je 't nog even uit?" Ze was Tetris aan het spelen. - "Huh?"; "Of je 't nog even uithoudt." Ze duwde op start en het apparaat produceerde het alom bekende 'pauze' geluidje. - "Ik ben er toch nog, niet?" Ze was er nog. - "Laat me nu maar even verder spelen."

Ben je nog op zoek naar jezelf? Heb je daar nu eigenlijk wat gevonden? Of heb je enkel gevonden dat je eigenlijk helemaal niets wilt vinden? Heb je gevonden dat na level 11 gewoon level 12 komt, dat de blokjes enkel sneller vallen?

Ik vind het leuk als je wat dichter tegen me aan komt liggen. Ik stink, het spijt me. Het is die hitte hier, ik ben dat niet gewoon. Ik nam een douche deze morgen, maar nu stink ik alweer. Ik begrijp het als je aan de andere kant van het bed wilt liggen.

Ik denk niet dat ik ooit al voorbij level 13 geraakt ben. Het gaat me eenvoudigweg te snel. Ik zie dat je al op level 14 speelt. Je bent beter dan me, op dat vlak. Misschien ben je wel beter op de meeste vlakken. Dapperder, dat in ieder geval ook. Ik wou dat ik wat dapperder was.

Nee, sorry, ik geloof niet in deodorant. Ik las in de biografie van Steve Jobs dat ook hij niet in deodorant geloofde. Ik las ook dat hij ongelofelijk stonk.

Probeer je eigenlijk nog wat op te bouwen? Of smijt je die blokken maar willekeurig naar beneden? Wat je ook doet, het lijkt te werken. Je kijkt geconcentreerd, je kijkt geobsedeerd. Ik heb dat niet meer, geobsedeerd zijn door Tetris.

Vond je dat vroeger ook al, dat ik stonk? Of heb je dat pas net gemerkt? Misschien is het omdat je me nu beter kent, omdat die oorspronkelijke mysterieuze gedachten nu vervangen zijn door vervreemde realiteit.

Iemand zei me dat je meer punten haalt als je vier rijen met één blok kan weghalen. Ik weet niet of dat waar is. Ik ga meestal dood omdat ik te lang moet wachten op een stok van 4 blokken lang. "Get rich or die trying", veronderstel ik. Ik ga meestal dood.

Heb je liever dat ik deodorant gebruik? En denk je 't nog lang vol te houden, op level 15?

Ik wil graag met je huilen

"Ik wil met je huilen" vertelde ik haar. "Ik wil met je huilen, de hele nacht." We zaten buiten, op een lelijke plastieke strandstoel. "Ik wil met je huilen en drinken en stomdronken worden." Ze nam m'n hand vast en bleef wachtend kijken. "Ik wil zodanig dronken worden dat we alles en iedereen vergeten en we even, heel even helemaal één zijn." Ze had een traan in haar oog. "En daarna gaan we kotsen."

"Vind je 't lekker, dat Maeske?" Ze knikte. "Het is de beste Belgische pils, weet je?" Op de achtergrond zonk ergens een zon in de zee. "Vedette vind ik ook best te pruimen, maar zo'n Maeske is voor mij toch echt het hoogtepunt." Ze glimlachte zonder wat te zeggen. "Of toch ten minste sinds het nieuwe recept dat een paar jaar geleden werd ingevoerd..."

"We hebben elkaar eigenlijk lang niet meer gezien, toch?" Ze schudde haar hoofd. "Te lang eigenlijk. Ik begon net te beseffen dat ik je eigenlijk echt mis." Ze zei dat ze me ook had gemist. "Ik wil nooit meer zo lang niet bij je zijn..."

"Het populairste bier is wel Jupiler. Vooral dan bij de jeugd. Heb je 't al gedronken?" Ze schudde haar hoofd. "Wel, het is niet slecht hoor, maar het mist die typische mout smaak."

"Te denken dat ik gisteren nog dronken aan je lag te denken." Ik grijnsde. "Ik ben echt blij dat je terug bent." Ze nam een slok van het inmiddels lauwe bier. "Cara pils is nog zo'n populair pintje... Maar dan vooral omdat het 't goedkoopste bier is. Het komt uit d'n Aldi. Ken je dat? Het is zo'n super goedkope winkel met enkel witte producten."

Ik deed teken dat ze op mijn schoot mocht gaan zitten en legde mijn armen om haar schouder. "Ik denk dat ik dit weekend beseft heb dat ik je graag zie, meisje m'n meisje... Of misschien heb ik het zelfs opnieuw beseft."

Ik bedacht dat ik nog nooit Cara pils gedronken had en vroeg me af of ik een rijkeluiskind geweest was. Ik nam me voor volgende week naar d'n Aldi te gaan en Cara pils in te slaan.

Ze liet haar hoofd op m'n schouder rusten. "Natuurlijk ben ik bang je te verliezen, of ben ik bang om opgesloten te worden in een wereld waar ik zogenaamd niet klaar voor ben, maar dat is van geen tel. Ik ben blijf dat ik je teruggevonden heb." Ze sloot d'r ogen, die ogen waar ik al zo lang verliefd naar had zitten kijken, en lag zacht ronkend in mijn armen.

"Ik heb ook al heel wat Bel-pils gedronken, dat vond ik ook best tamelijk lekker. Dat leerde ik kennen dankzij het meisje waarmee ik voor het eerst geneukt heb."

De zon zakte steeds dieper in de zee en er kwam een windje opzetten. "Ik denk dat ik je wel kan beschermen tegen je angsten; meisje, m'n meisje. En als het niet lukt zal ik toch met volle overgave proberen. Het lukt ons wel, niet?" Ze knikte zonder op te kijken.

"Ik denk dat Bel-pils uit dezelfde brouwerij van Vedette en Duvel komt, maar dat ben ik niet zeker." Ik voelde hoe 't meisje langzaam in slaap viel.

"Je bent m'n engel, engel. En ik weet niet wat er gaat gebeuren morgen, of overmorgen, of de dag erna; maar m'n engel zal je blijven tot je 't niet meer wilt zijn. Dan zal ik je laten gaan; meisje, m'n meisje. En dan zal ik hopen dat je gelukkig wordt."

"Maar; meisje, m'n meisje, zal je dan af en toe nog eens aan me denken, als je een Maeske dringt?"

Drie dagen voor Spanje

"Daan?"
- "Ja?"
"Wat drink je?"
- "Whisky-cola."
"Whisky-cola?!"
- "Ja."

"Waarom drink je whisky-cola?"
- "Waarom niet?"
"Je dronk het vroeger nooit met cola..."
- "Vandaag had ik er zin in."
"Waarom?"
- "Dat weet ik niet, ik had zin in iets zoets."
"... met whisky in?"
- "Met whisky in."

Ze staart naar haar schoenen, daarna staart ze naar mij.

"Je vertrekt zaterdag?"
- "Ik vertrek zaterdag."
"Voor hoe lang?"
- "Dat weet ik nog niet."

"Kom je terug?"
- "Waarschijnlijk niet."

Ze kleedt zich helemaal uit en komt naast me liggen.

"Waarom ga je?"
- "Omdat ik dit meisje graag zie."
"Ben je zeker?"
- "Ja."
"Je liegt."

Ze doet het licht uit.

"Daan?"
- "Ja?"
"Neem je me nog eens vast?"
- "Nee."

Ze wacht.

"Ik hoop dat je terug komt, Daan."

Ik denk.

- "Ik hoop van niet."

Zij denkt.

"Droom zacht, Daan."
- "Slaap zacht, Maaike."