Breathe

Breathe.
Just breathe.
Keep your eyes closed.
It's okay.
It's always okay.
Just repeat it in your mind.
It's okay.
It's always been okay.
It will always be okay.
As long as you breathe.
As long as you repeat.
As long as you look forward.

No.
Keep your eyes closed.
It won't be long.
I promise.
I'll be here.
With you.

Here, take this.
Feel it.
It's okay.
I won't use it.
Keep your eyes closed.
Think about it.
You don't have to decide now.

I'll be here.
If you go.
Or if you stay.
I'll be here.

Don't worry.
You'll be light again soon.

Anders dan het gros van de wereld

"Ik voel me toch anders dan het gros van de wereld" zei ze. Ik keek haar aan. Ik keek naar haar rode haren, haar blauw/groene ogen, haar licht-doorzakkende borsten en haar licht-overgewichtige buik. Ze zat tegenover mij in de zetel. Naakt in de living, omdat ik in haar slaapkamer niet mocht roken. 

Ze glimlachte, maar niet overtuigend.
"Ik denk dat jij ook zo bent."

Ze keek afwachtend.

- "Ik?" vroeg ik.

"Jij" zei zij.

Ik zuchtte, terwijl ik de rook van de vorige trek voor me uit blies.

- "Ik denk niet dat ik anders ben dan de anderen."

"Nee?"

- "Ik denk ook niet dat jij anders bent dan de anderen."

"Hm".

Stilte.

"Maar de anderen zijn zo... oppervlakkig."

Haar ogen zochten naar herkenning.

- "Hoe bedoel je?" vroeg ik.

Ik wist het antwoord al.

"Ze lijken zoveel... minder gevoelig."

Ze liep naar de kast en nam een glas.

Op het aanrecht stond nog een halve fles wijn.

Ze goot zichzelf een glas uit en kwam terug in de zetel zitten.

- "Eigenlijk denk ik dat we allemaal even intens leven."

Ze keek me vragend aan.

"Hoe bedoel je dat?"

Ik zocht naar mijn woorden en staarde onbewust naar het wijnglas.

"Oei, wou je ook wat? Ik vergat het te vragen."

Ik schudde mijn hoofd en trok aan m'n sigaret.

- "Ik bedoel dat iedereen z'n eigen miserie invult."

Nu keek ze nog bedenkelijker.

- "Probeer het je voor te stellen als een gas. Je hebt een vat dat 'miserie' noemt. Het is je vat van ongelukkigheid. En het is, pakweg, zestig liter."

"Zestig liter van ongelukkig zijn?"

- "Ja. En als het vol is, ben je volkomen ongelukkig."

Ze knikte.

- "Maar het is een gas, dus het zet zich uit naar gelang het volume..."

Ze keek weer bedenkelijk.

- "... ik bedoel, met een kleine hoeveelheid kan je de hele zestig liter vullen."

Ze keek nog bedenkelijker.

- "Gas probeert de ruimte te vullen voor het samengedrukt wordt?"

Ze knikte bedenkelijk. 

"Euh, ja... Maar wat heeft dat te maken met gevoeligheid?"

Ik trok van m'n sigaret.

- "Iedereen vult het vat met wat die wil. Soms zijn het grote dingen, zoals je ouders die sterven, een grote liefde die je verlaat, ... Maar soms zijn het ook kleine dingen, zoals die collega die geen goeie morgen zei."

Ze knikte.

- "Als je vat leeg is, en er komt een klein beetje bij, kan het wel als ontzettend véél aanvoelen."

"Waarom?"

- "Omdat het gas zich uitzet. Het gas neem het gehele vat in. Je wordt intens ongelukkig, om iets stoms. Mensen die verder geen ongeluk in hun leven kennen, kunnen ontzettend triest worden omdat het werk niet lukt."

"... maar er is toch een andere intensiteit?" opperde ze. "Het kan toch niet dat zoiets evenveel pijn kan doen als bijvoorbeeld een kind verliezen?"

- "Ik weet dat niet. Ik denk dat er meer druk komt."

"Hoe bedoel je, meer druk?"

- "Ik bedoel, dat een kind verliezen evenveel volume inneemt, maar dat de druk op de ketel hoger gezet wordt."

"En wat is daar dan het resultaat van?"

- "Dat het langer duurt voor de druk weer minder wordt. Dat het langer duurt voordat dat ongeluksgevoel wegebt."

"... Dus ze hebben het zwaarder."

- "Ja, omdat het langer duurt."

"Maar ook omdat het zwaarder is!"

- "Dat weet ik niet."

Ze zuchtte. Ze nam m'n hand vast en nam een trek van m'n sigaret.

"Ik ga niet akkoord" zei ze, "maar laten we gaan slapen."

Ik glimlachte.

- "Ik ben blij dat je niet akkoord kan gaan en toch wilt gaan slapen."

Ze grijnsde. "Hoort dat niet zo?"

We gingen slapen.

En ik?

Ik bedacht dat ik dat nog moest leren.

Meestal

't Doet zeer, Maaike.
't Doet nog altijd zeer.
Niet constant, natuurlijk.
Maar soms, als ik even niet oplet.
Of als ik even teveel tijd heb.
Als ik 't eventjes niet druk heb.
Dan doet het zeer.

Meestal hou ik me bezig.

Lynn

Liefste Lynn,

Het is bijna zo ver! Nog een klein etmaal en we hebben 2013 overleefd. Met wat blutsen en een nieuwe auto, althans. Ofja, ik zeg nieuw... het is eigenlijk net een heel oude auto. Maar dat geeft niet, denk ik. Die oude auto's hebben ook wel iets, toch?

Maar we leven nog. En die blutsen, die vallen wel mee. 't Is nog geen tijd voor een nieuwe carrosserie. En we zijn dan wel nog niet in Australië geraakt, maar dat klote-land zal wel niet meteen weglopen, zeker?

Wat zijn jou plannen volgend jaar? Of heb je er óók geen? Ik weet het niet goed. Misschien nog wat verder doen in Maria vergeten? Oh... en m'n huis verbouwen. Dat is dringend. En minder drinken, misschien? En nog eens op bezoek komen bij jou, natuurlijk! Dat is ook alweer maanden geleden.

We hebben elkaar toch ook wel een beetje op een vreemde manier leren kennen, hé. Toen ik je pa in z'n onderbroek tegen kwam in de badkamer... En je moeder maar gillen, zeg.

Dat het tijd wordt dat het terug lente is; dat zeg ik je. Dat we terug samen in het gras kunnen liggen en daarna samen op mijn oude Suzuki door het landschap kunnen scheuren. Naar de zee, of naar de bergen; jij mag kiezen. Ver van Maria, en van Maaike, en van al die andere vergettertjes. Naar de zon, of naar de sneeuw?

Laat je nog eens wat horen van je?

Liefs,
Daan.

Ontevredenheid

Daar lig je dan, ontevreden aan je lul te rukken. Het meisje in het filmpje neemt een negerlul in haar gat en jij ligt aan je pietje te snokken. Alsof je godverdomme niets anders te doen hebt. Je kwakt je verdorven liefdessap in een zakdoek die je naast het bed smijt en laat je hoofd op het kussen vallen. En je kijkt naar je eigen lelijke smoel in de spiegel die je voor het occasionele meisje naast het bed gezet hebt. En je zucht omdat je niet meteen in slaap kon vallen.

"Hey."
- "Hey."
"Cava?"
- "Cava."
Stilte.
- "En jij?"
"Cava."

Je neemt het hoofdkussen naast je en duwt je dronken neus erin, op zoek naar een glimp van de geur van het meisje wiens kop er gisteren avond op lag.  Je ruikt alleen je eigen zuur-dronken adem en de zoete geur van de sperma op de grond.

"En?"
- "Huh?"
"Hoe was het jaar?"
- "Goh. Kalm."
"Veel gewerkt?"
- "Goh, ja."
"Ik ook."

Geen klote gedaan. Geen klote bereikt. Een heel jaar ben je niet veranderd. Een heel jaar heb je in je bed gelegen, heb je meisjes naar huis gebracht, heb je gedronken en gedroomd en gerukt en gesmoord. Een jaar lang heb je zitten peinzen. Zitten peinzen en piekeren. Peinzen en piekeren over een waarom dat je nooit hebt gesnapt. En je hebt willen roepen. Je hebt willen sterven. Je hebt je kop tegen de muur gegooid en geschreeuwd dat je wou dat het over was.

"Moet je nog wat drinken?"
- "Een cola."
"Ok."

Dan ben je gestopt met schreeuwen. Je bent gestopt met smoren en drinken. Je begon wat minder te piekeren en je vond het allemaal een beetje minder erg. Je voelde jezelf ook minder schuldig. Omdat het er allemaal toch niet zoveel toe deed. Omdat het allemaal zo erg niet was. Omdat je het allemaal al wat bent vergeten.

- "Dank je."
"Santé."
Stilte.

En de mensen kregen gelijk. Het bleek allemaal maar een peulenschil te zijn. Het was maar een meisje. Het maakt niet uit, er waren nog meisjes. Ze zouden wel komen, die meisjes. En trouwens, ze was niet sympathiek en 't moest altijd haar goesting zijn.

- "En jij?"
"Hm?"
- "Ben je gelukkig?"
"Goh..."
- "Ben je nog bang?"
"Soms."
- "Ik ook."

En toch; niet tevreden. Het had allemaal anders moeten zijn. Je kan je nog steeds voorstellen hoe het was om samen met haar te zijn. Je kan je nog voorstellen hoe het allemaal best nog goed had kunnen komen. En 't meisje dat hier gisteren lag, dat was maar een ... tja. Wat was het? Een tijdelijke oplossing misschien?

"Heb je trouwens een nieuw meisje?"
- "Euh, gohja..."
"Ik zag ze op facebook."
- "Oh?"
"Ze zag er leuk uit."
- "Ja."

En je duwt je gezicht dieper in dat kussen, want je wilt haar ruiken. Je wilt haar terug voelen. Je wilt dat ze terug bij je ligt. Je wilt haar strelen en kussen en vingeren en neuken in haar heerlijk-ronde kont. En je wilt haar liefhebben, want dat verdient ze. Je wilt haar beschermen, want dat verdient ze. En je wilt niet liegen. Een leugenaar, dat verdient ze niet. Ze is al zo kwetsbaar... en daarom duw je ze weg.

"Wel... euh."
- "Ja."
Je kijkt naar je horloge.
"Het was leuk je nog eens te zien."
Je kijkt haar aan.
- "Was dat?"
Ze glimlacht.
"Zullen we over een jaar nog eens proberen?"
Je knikt.

Een jaar later is de geur van 't meisje van de tijdelijke oplossing al lang niet meer aanwezig in je kussen. Ze zou de trein nemen om half zes, maar jij staat om kwart na vijf al op het perron. Je weet niet wat je daar staat te doen; je weet enkel dat je haar nog eens wilt ruiken. Dat je haar terug wilt vastnemen. Dat je haar wilt vertellen hoe ze helemaal geen tijdelijke oplossing was. Hoe je jou vergist hebt, en hoe je bent veranderd.

"Hey."
- "Hey."
"Cava?"
- "Cava."
Stilte.
- "En jij?"
"Cava."

Je kijkt in de spiegel naast je bed naar je eigen lelijke kop, tot je het knopje van het nachtlampje vind.

Pijnlijk intelligente vragen #2

(Anderhalf jaar later.)

Meisje: "Heb je eigenlijk die foto van Maria al uit je portefeuille gehaald?"
Ik: "Nee."

Toilet paper drama

"Hi."
- "Hi."
"Can I come in?"
- "No, sorry."
"Ok."
Silence.

"I came by to say something."
- "So? Say it."
"I don't really know how to say it."
- Sigh.

"I want to tell you I'm sorry."
- "Ok. Is that all?"
Pause.
"No. I want to tell you I'm sorry."
- "I know. You already said that."
"Yes. But it didn't cut it."
- "It didn't cut what?"
"What I wanted to say."
- Sigh.

- "Then what do you want to say?"
"I don't know..."
- "That you're sorry?"
"Yes...
But I want to show you something."
- "Show me what?"
"How sorry I am."

- "You're sorry because I've left you."
"No. I'm not. Or yes, as well. But not really."
- "No. You're sorry because you feel bad."
"No."
- "You're a sellfish bastard."
"Yes, that I am. But I'm not sorry you left me."
- "Asshole."

"Look..."
Pause.
- "What?"
"I'm not sorry often."
- "I know."
"But I am now."
- "So you say."
"I don't know how to show you."
- Sigh

- "You don't have to show me."
"I know. But I want to."
- "I don't want to see it."
"Why not?"
- "Because I just don't."
Sigh.

"Do you want a cigarette?"
- "No."
"You sure? A rolled one?"
- "Well, no, give me one."
"There you go."
They smoke in silence.

- "So, tell me."
"Huh?"
- "What you're sorry about."
"For being an asshole."
- "Yes. I know that."
"Sorry."
- "And that's alll you wanted to say?"
Sigh.
- "No."

"I'm sorry for letting you down.
For promising you a world
I could never bring to you.
For forgetting about you,
after we've just met.
I'm sorry for doubting,
for never really believing.
Or, no. I'm not sorry for that.
I'm sorry for telling you I did,
believe in it, that is."

- "I don't want to hear that."
"But I want you to hear it."
- "Why?"
"So you know."

- "Please, stop the drama."
"I don't want it to be a drama."
- "Then what are you here to do?"
"Say sorry."
- "Well. You did."
"Yes."
Silence.

- "You've fucked up. That's all."
"Yes."
- "And I'm not ready to see you."
"I know."
- "Then why are you here?"
"Because somehow I believe you'll feel better."
- "What?"
"When you see I'm sorry."
Silence.

- "I don't feel better."
"Maybe you will, later."

- "I don't think you're sorry."
"I know you don't."
- "Well, are you?"
"I think so."
- "Are you misserable?"
"Well, sometimes."
- "Then you're sorry for yourself."
"Sometimes I am. But sometimes I'm not."
Silence.

- "I think you better go."
"Okay."
- "Bye..."
"Bye."

Sigh.
- "Why can't he ever say the right things?"